ผู้ค้าส่งจากจีน 10bss-2 สายพานเกียร์สแตนเลสดูเพล็กซ์ ชิ้นส่วนระบบส่งกำลัง เครื่องจักรกลวิศวกรรมและการก่อสร้าง โซ่ลูกกลิ้งแบบสั้น และโซ่บูช โรงงานใกล้ฉัน
รายละเอียดสินค้า หมายเลขโซ่ ระยะห่างฟันเฟือง Pmm เส้นผ่านศูนย์กลางลูกกลิ้ง d1maxmm ความกว้างระหว่างแผ่นด้านใน b1minmm เส้นผ่านศูนย์กลางพิน d2maxmm ความยาวพิน ความลึกแผ่นด้านใน h2maxmm ความหนาแผ่น t/Tmaxmm ระยะห่างฟันเฟืองตามขวาง Ptmm แรงดึงขาด QkN/lbf น้ำหนักต่อเมตร qkg/m Lmaxmm Lcmaxmm 10BSS-2 15.875 10.169.65 5.08 36.10 37.541.70 1.70 16.59 29.1/6542 1.96 *โซ่แบบมีบูช: d1 ในตารางแสดงถึงเส้นผ่านศูนย์กลางภายนอกของบูช* แผ่นด้านข้างตรง โซ่สแตนเลสเหมาะสำหรับสภาวะกัดกร่อนที่เกี่ยวข้องกับอาหาร สารเคมี ยา และอื่นๆ และยังเหมาะสำหรับสภาวะอุณหภูมิสูงและต่ำอีกด้วย โซ่ลูกกลิ้ง (Rollerchain หรือ bushrollerchain) เป็นโซ่ขับเคลื่อนประเภทที่ใช้กันทั่วไปสำหรับการส่งกำลังเชิงกลในเครื่องจักรกลในครัวเรือน อุตสาหกรรม และการเกษตรหลายประเภท รวมถึงสายพานลำเลียง เครื่องดึงลวดและท่อ เครื่องพิมพ์ ยานพาหนะ จักรยาน และรถจักรยานยนต์ ประกอบด้วยลูกกลิ้งทรงกระบอกสั้นหลายชุดที่ยึดเข้าด้วยกันด้วยข้อต่อด้านข้าง ขับเคลื่อนด้วยล้อเฟืองที่เรียกว่าเฟืองขับ (sprocket) เป็นวิธีการส่งกำลังที่เรียบง่าย เชื่อถือได้ และมีประสิทธิภาพ[1] แม้ว่าฮันส์ เรโนลด์จะได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ประดิษฐ์โซ่ลูกกลิ้งในปี 1880 แต่ภาพร่างของเลโอนาร์โด วินชีในศตวรรษที่ 16 แสดงให้เห็นโซ่ที่มีตลับลูกปืนลูกกลิ้ง โครงสร้างของโซ่ลูกกลิ้งสองขนาดที่แตกต่างกัน แสดงให้เห็นถึงโครงสร้าง โซ่ลูกกลิ้งแบบมีบูชประกอบด้วยข้อต่อสองประเภทสลับกัน ประเภทแรกคือข้อต่อภายใน ซึ่งประกอบด้วยแผ่นภายในสองแผ่นที่ยึดเข้าด้วยกันโดยปลอกหรือบูชสองตัว ซึ่งมีลูกกลิ้งสองตัวหมุนอยู่ ข้อต่อภายในสลับกับประเภทที่สองคือข้อต่อภายนอก ซึ่งประกอบด้วยแผ่นภายนอกสองแผ่นที่ยึดเข้าด้วยกันโดยหมุดที่ผ่านบูชของข้อต่อภายใน โซ่ลูกกลิ้งแบบ "ไม่มีบูช" มีการทำงานคล้ายกัน แม้ว่าจะแตกต่างกันในโครงสร้างก็ตาม แทนที่จะใช้บูชหรือปลอกแยกต่างหากเพื่อยึดแผ่นภายในเข้าด้วยกัน แผ่นจะมีท่อที่ปั๊มเข้าไปยื่นออกมาจากรู ซึ่งทำหน้าที่เดียวกัน ข้อดีคือช่วยลดขั้นตอนการประกอบโซ่ลงหนึ่งขั้นตอน การออกแบบโซ่ลูกกลิ้งช่วยลดแรงเสียดทานเมื่อเทียบกับการออกแบบที่เรียบง่ายกว่า ส่งผลให้มีประสิทธิภาพสูงขึ้นและสึกหรอน้อยลง โซ่ส่งกำลังแบบดั้งเดิมนั้นไม่มีลูกกลิ้งและบูช โดยแผ่นด้านในและด้านนอกยึดด้วยหมุดที่สัมผัสกับเฟืองโดยตรง อย่างไรก็ตาม การกำหนดค่านี้ทำให้เฟืองและแผ่นที่หมุนบนหมุดสึกหรออย่างรวดเร็วมาก ปัญหานี้ได้รับการแก้ไขบางส่วนโดยการพัฒนาโซ่แบบมีบูช โดยหมุดที่ยึดแผ่นด้านนอกจะผ่านบูชหรือปลอกที่เชื่อมต่อแผ่นด้านใน วิธีนี้ช่วยกระจายการสึกหรอไปยังพื้นที่ที่กว้างขึ้น แต่ฟันของเฟืองยังคงสึกหรอเร็วกว่าที่ต้องการเนื่องจากแรงเสียดทานจากการเลื่อนกับบูช การเพิ่มลูกกลิ้งรอบปลอกบูชของโซ่เจ้อเจียงช่วยแก้ปัญหานี้ได้ d ช่วยให้เกิดการสัมผัสแบบหมุนกับฟันของเฟือง ทำให้ทั้งเฟืองและโซ่มีความทนทานต่อการสึกหรอดีเยี่ยม นอกจากนี้ยังมีแรงเสียดทานต่ำมาก ตราบใดที่โซ่ได้รับการหล่อลื่นอย่างเพียงพอ การหล่อลื่นโซ่ลูกกลิ้งอย่างต่อเนื่องและทั่วถึงมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการทำงานที่มีประสิทธิภาพและการปรับความตึงที่ถูกต้อง การหล่อลื่น โซ่ขับเคลื่อนหลายชนิด (เช่น ในอุปกรณ์โรงงาน หรือการขับเคลื่อนเพลาลูกเบี้ยวภายในเครื่องยนต์สันดาปภายใน) ทำงานในสภาพแวดล้อมที่สะอาด ดังนั้นพื้นผิวที่สึกหรอ (เช่น หมุดและบูช) จึงปลอดภัยจากฝนและฝุ่นละอองในอากาศ หลายชนิดทำงานในสภาพแวดล้อมที่ปิดสนิท เช่น อ่างน้ำมัน โซ่ลูกกลิ้งบางชนิดได้รับการออกแบบให้มีโอริงติดตั้งอยู่ในช่องว่างระหว่างแผ่นเชื่อมต่อด้านนอกและแผ่นเชื่อมต่อลูกกลิ้งด้านใน ผู้ผลิตโซ่เริ่มรวมคุณสมบัตินี้ในปี 1971 หลังจากที่โจเซฟ มอนทาโนคิดค้นการใช้งานขณะทำงานให้กับบริษัทวิทนีย์เชนแห่งฮาร์ตฟอร์ด รัฐคอนเนตทิคัต โอริงถูกรวมไว้เพื่อปรับปรุงการหล่อลื่นให้กับข้อต่อของโซ่ส่งกำลัง ซึ่งเป็นบริการที่สำคัญอย่างยิ่งต่อการยืดอายุการใช้งานของโซ่ ชิ้นส่วนยางเหล่านี้ก่อตัวขึ้น สิ่งกีดขวางที่กักเก็บจาระบีหล่อลื่นที่ใช้ภายในบริเวณสึกหรอของหมุดและบูช นอกจากนี้ วงแหวนยางยังป้องกันสิ่งสกปรกและสารปนเปื้อนอื่นๆ ไม่ให้เข้าไปภายในข้อต่อโซ่ ซึ่งหากไม่มีสิ่งกีดขวางดังกล่าว จะทำให้เกิดการสึกหรออย่างมาก [ต้องการแหล่งอ้างอิง] มีโซ่จำนวนมากที่ต้องทำงานในสภาพแวดล้อมที่สกปรก และด้วยเหตุผลด้านขนาดหรือการใช้งาน จึงไม่สามารถปิดผนึกได้ ตัวอย่างเช่น โซ่ในอุปกรณ์การเกษตร จักรยาน และเลื่อยยนต์ โซ่เหล่านี้จะมีการสึกหรอค่อนข้างสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผู้ใช้งานยอมรับแรงเสียดทานที่มากขึ้น ประสิทธิภาพที่ลดลง เสียงดังขึ้น และการเปลี่ยนบ่อยขึ้น เนื่องจากละเลยการหล่อลื่นและการปรับแต่ง สารหล่อลื่นที่มีส่วนผสมของน้ำมันหลายชนิดดึงดูดสิ่งสกปรกและอนุภาคอื่นๆ จนในที่สุดจะก่อตัวเป็นสารขัดถูที่ทำให้โซ่สึกหรอเร็วขึ้น ปัญหานี้สามารถหลีกเลี่ยงได้โดยการใช้สเปรย์ PTFE แบบ "แห้ง" ซึ่งจะสร้างฟิล์มแข็งหลังจากการใช้งานและขับไล่ทั้งอนุภาคและความชื้น การหล่อลื่นโซ่รถจักรยานยนต์ โซ่ที่ทำงานด้วยความเร็วสูงเทียบเท่ากับโซ่ของรถจักรยานยนต์ควรใช้ร่วมกับการแช่ในน้ำมัน สำหรับรถจักรยานยนต์สมัยใหม่นั้นเป็นไปไม่ได้ และโซ่รถจักรยานยนต์ส่วนใหญ่จึงทำงานโดยไม่มีการป้องกัน ดังนั้น โซ่รถจักรยานยนต์จึงมีแนวโน้มที่จะสึกหรอเร็วมากเมื่อเทียบกับการใช้งานอื่นๆ พวกมันต้องเผชิญกับแรงมหาศาลและสัมผัสกับฝน สิ่งสกปรก ทราย และเกลือบนถนน โซ่รถจักรยานยนต์เป็นส่วนหนึ่งของระบบส่งกำลังเพื่อส่งกำลังจากเครื่องยนต์ไปยังล้อหลัง โซ่ที่ได้รับการหล่อลื่นอย่างเหมาะสมสามารถเพิ่มประสิทธิภาพการเปลี่ยนเกียร์ได้ถึง 981 TP3T หรือสูงกว่านั้น โซ่ที่ไม่ได้รับการหล่อลื่นจะลดประสิทธิภาพลงอย่างมากและเพิ่มการสึกหรอของเฟือง สารหล่อลื่นสำหรับโซ่รถจักรยานยนต์มีจำหน่ายในท้องตลาดสองประเภท ได้แก่ สารหล่อลื่นแบบสเปรย์และระบบหยดน้ำมัน สารหล่อลื่นแบบสเปรย์อาจมีส่วนผสมของขี้ผึ้งหรือ PTFE แม้ว่าสารหล่อลื่นเหล่านี้จะใช้สารเพิ่มความเหนียวเพื่อให้เกาะติดกับโซ่ แต่ก็อาจดึงดูดสิ่งสกปรกและทรายจากถนนและเมื่อเวลาผ่านไปจะสร้างสารขัดถูที่เร่งการสึกหรอของชิ้นส่วน ระบบหยดน้ำมันจะหล่อลื่นโซ่อย่างต่อเนื่องโดยใช้น้ำมันเบาที่ไม่เกาะติดกับโซ่ การวิจัยแสดงให้เห็นว่าระบบหยดน้ำมันให้การปกป้องการสึกหรอที่ดีที่สุดและประหยัดพลังงานได้มากที่สุด รูปแบบการออกแบบของโซ่ลูกกลิ้ง: 1. แผ่นนอก 2. แผ่นใน 3. หมุด 4. บูช 5. ลูกกลิ้ง หากโซ่ไม่ได้ใช้ในงานที่สึกหรอสูง (เช่น ใช้ส่งกำลังจากคันโยกมือไปยังเพลาควบคุมของเครื่องจักร หรือประตูเลื่อนบนรถ) ก็สามารถใช้โซ่แบบง่ายๆ ได้ ในทางกลับกัน หากต้องการความแข็งแรงเป็นพิเศษแต่ยังคงความราบรื่นของการเคลื่อนที่... หากต้องการระยะห่างของฟันเฟืองที่แคบลง โซ่อาจจะ "เชื่อมติดกัน" แทนที่จะมีแผ่นโลหะเพียงสองแถวที่ด้านนอกของโซ่ อาจจะมีแผ่นโลหะสามแถว ("ดูเพล็กซ์"), สี่แถว ("ไตรเพล็กซ์") หรือมากกว่านั้นวิ่งขนานกัน โดยมีบูชและลูกกลิ้งอยู่ระหว่างคู่ที่อยู่ติดกัน และมีจำนวนแถวของฟันเฟืองที่วิ่งขนานกันบนเฟืองตัวตามจำนวนฟันเฟืองที่เท่ากัน ตัวอย่างเช่น โซ่ไทม์มิ่งในเครื่องยนต์รถยนต์โดยทั่วไปจะมีแผ่นโลหะหลายแถวที่เรียกว่า "เส้นลวด" โซ่ลูกกลิ้งผลิตขึ้นหลายขนาด โดยมาตรฐานสถาบันมาตรฐานแห่งชาติอเมริกัน (ANSI) ที่ใช้กันทั่วไป ได้แก่ 40, 50, 60 และ 80 ตัวเลขหลักแรกบ่งบอกถึงระยะห่างของฟันโซ่ในหน่วยหนึ่งในแปดนิ้ว โดยตัวเลขหลักสุดท้ายคือ 0 สำหรับโซ่มาตรฐาน 1 สำหรับโซ่น้ำหนักเบา และ 5 สำหรับโซ่แบบมีบูชแต่ไม่มีลูกกลิ้ง ดังนั้น โซ่ที่มีระยะห่างครึ่งนิ้วจะเป็น #40 ในขณะที่เฟือง #160 จะมีฟันห่างกัน 2 นิ้ว และ […]
อ่านเพิ่มเติม ↗
